Powodów, dla których warto odwiedzić Lanzarote jest znacznie więcej niż 3, ale załóżmy, że po kolejnym zimowym pobycie do 3 konkretnych się ograniczymy.

To wręcz niewiarygodne, że ta niewielka wyspa oferuje tak dużą liczbę atrakcji i sprawia, że wyziębiony listopadowym chłodem polski turysta, wraca z niej zrelaksowany, uśmiechnięty, z poczuciem zaspokojonego głodu poznawczego, a co najważniejsze z ukrytą gdzieś głęboko obietnicą: „ Jeszcze tu wrócę! Wkrótce…” . W domu zaś, przy rozkręconym na maksa kaloryferze, z kubkiem gorącej herbaty w dłoni, codziennie śledzi ceny biletów lotniczych na Lanzarote i sprawdza pogodę w Puerto del Carmen. Ech…

Wyspy Kanaryjskie to znakomite antidotum na jesienne, depresyjne chłody, więc nie mieliśmy problemu z dokonaniem wyboru, że w tym roku odwiedzimy Lanzarote. Wyspa wprawdzie przywitała nas deszczem i klasycznym kanaryjskim silnym wiatrem. Czymże jednak jest ten ciepły kapuśniaczek w porównaniu z naszą  polską, szarą, przeszywającą wszystkie kości pluchą? Kolejne dni  pobytu były pod względem pogody bardzo konsekwentne, nie opuszczało nas słońce, a wraz z nim temperatura ok. 26 stopni.

Pogoda wymarzona do zwiedzania, a ponieważ na Lanzarote zwiedzać można prawie wyłącznie obiekty stworzone przez Naturę, to sposób jej poznawania był z jednej strony spokojny i kontemplacyjny, zaś z drugiej,  dzięki spektakularnym zjawiskom i ekscytującym widokom pełen energii i dynamiki. Tak jak lubimy najbardziej. Co nas tu zachwyca?

Po pierwsze…
Absolutnie wyjątkowy, księżycowy pejzaż, stworzony przez zastygłą lawę pokrywającą kilometry przestrzeni dostępnej dla wszystkich. To niesamowite móc spacerować po ścieżkach wybrukowanych czarnym tufem wulkanicznym, którego struktura i barwa uruchamia wyobraźnię  i sprawia, że człowiek jest w stanie zrozumieć i odtworzyć proces powstawania świata. Puste, olbrzymie kratery porażają swoją monumentalnością, odsłaniają swoje tajemnicze wnętrza , dają się dotknąć z każdej strony. Dlatego polecamy szczególnie piesze wędrówki po tych mniej turystycznych miejscach (chociaż Park Timanfaya obowiązkowy!). My wybraliśmy się m. in. na Caldera Blanca. Czterogodzinna wędrówka nieco wyczerpująca, ale widoki niepowtarzalne.

Po drugie…
Chyba nigdzie w Europie nie widzieliśmy tak wspaniałych, różnorodnych i nieprzeludnionych plaż. Dla zwolenników fal  i surfingu oparta o gigantyczną skalną ścianę, 6- o kilometrowa, piaszczysta Caleta de Famara; dla wrażliwców, spragnionych klimatycznych pejzaży, wyborne pod względem estetycznym plaże Papagayo. Warto też zabrać na Lanzarote sprzęt do snurkowania, szczególnie przy skalistym wybrzeżu można zobaczyć naprawdę ciekawe okazy podwodnej flory i fauny. Jeśli nie bawi Cię głębia oceanu, możesz wybrać baseny wypełnione słoną, morską wodą, np. w Punta de Mujeres. Szczególnie zachęcająca jest jednak temperatura wody w oceanie. Okazało się bowiem, że sięga ona w listopadzie nawet do 22 stopni. Relaks, szum fal, bezwonny zapach Pacyfiku i spokój – na plaży Playa Grande w Puerto del Carmen w trakcie porannego spaceru mija Cię dosłownie kilka osób.

Po trzecie …
Bardzo wysoka kultura turystyczna, która sprawia, że z chwilą przekroczenia bramki na lotnisku zaczynasz czuć się swojsko i dobrze. Nikt Ci niczego nie narzuca, sam decydujesz. Wynajęcie samochodu na lotnisku zajmuje dosłownie 5 minut, a drogi są znakomicie oznaczone, wręcz stworzone do leniwego snucia się przez senne miasteczka wyspy, architektonicznie ciekawe i spójne (słynne założenia  Cesara Manrique idealnie wpisują się w krajobraz ). Wszędzie jest bardzo czysto, chociaż np. na plażach Papagayo nie znaleźliśmy ani jednego śmietnika. To z kolei świadczy dość dobrze o ludziach, którzy wybierają tę wyspę, aby się na niej osiedlić lub spędzić tu wakacje. Chyba nikt tu nie potrzebuje atmosfery wielkiego, komercyjnego kurortu. My konsekwentnie omijaliśmy większe skupiska turystyczne, co wcale nie było trudne, bo wyspa wyraźnie stawia na kameralne zakątki.

Apartamenty, które wybraliśmy (Costa Mar w Puerto del Carmen) spełniły wszystkie nasze oczekiwania. Dwie sypialnie, salon z aneksem kuchennym i potężny taras z widokiem na ocean, rekompensowały nieco już leciwą infrastrukturę hotelu. Jedzenie w wersji HB, smaczne, w swoim standardzie. W sklepach ceny bardzo przystępne, w miejscowych barach również. Jednym słowem wszystko nam sprzyjało. Dlatego warto wybrać się na Lanzarote, naprawdę!

O najciekawszych miejscach na Lanzarote pisaliśmy tutaj: https://familytours.pl/portfolio-item/jakosc-i-egzotyka-zwiedzanie-lanzarote/

Oferty wyjazdów na Lanzarote znajdziesz tutaj: http://bit.ly/wyjazdnalanzarote

Odpoczynek na Lanzarote i Grand Teguise Playa – opinia lipiec 2016 r.

W lipcu całą rodziną / 6 osób/polecieliśmy na Lanzarote. Trochę obawialiśmy się tej wyspy ze względu na jej odmienność. Okazało się,że zupełnie niepotrzebnie. Polskojęzyczna rezydentka „zawiozła” nas do  uroczego kurortu COSTA TEGUISE. Hotel, w którym mieszkaliśmy GRAND TEGUISE PLAYA jest bardzo ładny: usytuowany nad samym oceanem, a jednocześnie w centrum miasteczka turystycznego. Wszystkie pokoje mają widok na ocean. Wystrój hotelu pozytywny. Można odnieść wrażenie że się jest na rajskiej wyspie. Pokoje są bardzo przyjemne – sprzątane codziennie wraz ze zmianą pościeli i ręczników. Dodatkowo, obsługa hotelu jest bardzo miła. Przed hotelem znajdują się dwa baseny ze słoną  wodą i brodzik dla dzieci z wodą słodką. W czasie naszego pobytu w basenie odbywały się  mecze piłki ręcznej i ćwiczenia w wodzie. Restauracja serwuje przeróżne dania z owocami morza włącznie oraz napojami alkoholowymi i sangrią. Wieczorem czynny jest bar. Odbywają się także ciekawe animacje. A obok sceny można podziwiać kolorowe rybki i żółwie:) Całość kompleksu jest ogrodzona. Bezpośrednio za ogrodzeniem znajduje się promenada, a dalej ocean z urokliwą zatoką. Jest tam niewielka plaża z żółtym piaskiem. Woda w zatoce jest ciepła i przejrzysta. Z łatwością można podziwiać ryby, które w ogóle nie boją się ludzi i podpływają aż pod samą plażę.

Wyspa jest równie urokliwa, jak sam hotel i jego otoczenie. To miedzy innymi niesamowite krajobrazy Parku Narodowego Timanfaya, ciekawa roślinność ogrodu kaktusów, czy też sielski klimat laguny „stworzonej” przez znanego miejscowego artystę: C. Manrique.

Jest to przepiękne miejsce, gdzie można zregenerować siły i odetchnąć od zgiełku miasta. To miejsce, do którego, chciałoby się chętnie powracać.

Justyna Chuść z Warszawy, z rodziną

„Nigdy wcześniej nie widziałem w naturze tak dramatycznych barw. Zaintrygowała mnie czerń i zgaszone czerwienie, zielenie, brązy i szarości. Dla mnie to nie był pejzaż, lecz nastrój”. Tak krótko określił Lanzarote zafascynowany nią Pedro Almodóvar.

Wyspa jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, a blisko połowa stanowi obszar chroniony. Ta najbardziej wulkaniczna ze wszystkich wysp liczy sobie 18 mln lat. Krajobraz jest zdominowany przez drzemiące wulkany, jest tu ok. 300 kraterów. Jest nieduża, długość to niecałe 70 km, szerokość max ok 20 km. To co uderza na wyspie to zrównoważony rozwój turystyki, prawie zupełny brak wielkich kilkunastopiętrowych hoteli- molochów, a te które są w najbliższych latach mają zostać wyburzone. Przeważa architektura wyspiarska czyli  białe domki z kolorowymi okiennicami klimatycznie wpasowujące się w krajobraz wyspy.

Całość krajobrazu jest podporządkowana idei zagospodarowania, którą stworzył Cesar Manrique – artysta abstrakcyjny, malarz, rzeźbiarz, architekt i ekolog. Przyjaźnił się z Dalim i Picassem i jego dzieła są podobnie abstrakcyjne. Wielu twierdzi, że to Manrique stworzył wyspę, nadał jej charakter oprawiając w swoje ramy czerń lawy, biel zabudowań i lazur oceanu. W nowoczesny sposób ujednolicił architekturę wyspy, sprawił, że wyróżnia się spośród pozostałych. Bez choćby pobieżnego poznania artysty nie da się zrozumieć wyspy. Dziś na wyspie nie ma bilbordów i nachalnych reklam, tradycyjna prosta zabudowa oparta jest na naturalnych materiałach, stosowanych od stuleci.

Wyobraźcie sobie trud włożony w zagospodarowanie księżycowego krajobrazu, architektury miast, zieleni, by stał się przyjazny człowiekowi i atrakcyjny dla odwiedzających, wyjątkowy.

Wyspa jest zupełnie wyjątkowa i nieporównywalna z żadną inną. Trzeba jednak wiedzieć dokąd się wybieramy. Mimo dobrej bazy hotelowej nie znajdziecie tu masowej turystyki . Może dlatego tanie oferty last minute rzadko dotyczą tego kierunku. Powodów jest wiele. Do tego miejsca trzeba niejako podejść z szacunkiem doceniając lokalną kulturę, krajobraz, mieszkańców i jej odmienność. Zaczynamy zwiedzanie Lanzarote.

Park Narodowy Timanfaya to punkt absolutnie obowiązkowy przy okazji pobytu na Lanzarote. Powstał w wyniku łańcuchowej erupcji 25 wulkanów niszcząc w ciągu kilkunastu dni około 20 wiosek. Jego centralną i najbardziej widowiskową częścią są Góry Ognia – pasmo nieczynnych już wulkanów. Ostatnia erupcja miała tu miejsce w 1824 r. ale pod cienką warstwą podłoża wciąż jeszcze żarzy się ziemia. Na głębokości ok. 10 cm ma temperaturę ok 140°C, na głębokości kilku metrów nawet 400°C. Wycieczka polega na 14 km przejażdżce po parku autokarem, podczas której będziecie świadkami niesamowitych zjawisk. Woda wlana do specjalnie utworzonych otworów zmienia się w parę przybierając w górę niczym gejzer, kawałki lawy wielkości groszku, wykopane z niewielkiej głębokości, są tak ciepłe, że trudno utrzymać je w dłoni, a w restauracji El Diablo potrawy przygotowywane są na cieple płynącym z wnętrza wulkanu, na zboczu którego powstała. Park założony oczywiście przez wspomnianego wyżej Césara Manrique.

Miejsce wydaje się być zupełnie nie przyjazne jakiejkolwiek formie życia, jednak mieszkańcy Lanzarote znaleźli ciekawe rozwiązanie by zaadoptować ten obszar do uprawy winorośli. Teren pokryty lawą pokryli pyłem wulkanicznym, który przeciwdziała parowaniu wody z gleby oraz wchłania wilgoć z porannej rosy, bo przecież deszcze na wyspie są naprawdę skąpe.

Dolina LA GERIA, bo o niej mowa to największe zagłębie winiarskie na wyspie. Te winnice zdecydowanie odbiegają od tradycyjnego modelu, co zarówno pod względem wizualnym, „technicznym” jak i wytwórczym czyni je oraz wyprodukowane tu wina wyjątkowymi. Po obu stronach doliny rozciąga się bezkresne pasmo czarnych dołków wyżłobionych w wulkanicznym podłożu a w nich pędy winorośli, osłonięte kamiennym murkiem chroniącym je przed silnym wiatrem. Region upraw przecina kręta, urokliwa droga. Wina na Lanzarote wytwarzane są od kilkuset lat, z uwagi na wysokie koszty produkcji są trochę droższe (średnio do 20 EUR) niż te kontynentalne mają jednak bardzo charakterystyczny smak. Najstarszym szczepem jest Malvasia – białe, słodkie wino. Można spróbować, a nawet podejrzeć proces fermentacji win w jednej z „bodegas”. Najbardziej znaną jest El Grifo, przy której mieści się również Muzeum Wina. „Nasze roślinki” wyglądają nie najlepiej (prosimy o wyrozumiałość), ponieważ wyjazd miał miejsce w grudniu. Najpiękniej jest w lipcu i sierpniu, kiedy przypada czas zbiorów.

Jameos del Agua przypomina zagłębioną w ziemi oazę oddającą kolory wyspy. W zapadłym wulkanicznym kanale Manrique umieścił niewielki basen otoczony ogrodem. W opadającym w dół tunelu i jednej z jego grot zaaranżował spektakularną salę koncertową na 600 osób, odznaczającą się znakomitą akustyką. Znajduje się tu również niewielkie naturalne podziemne jezioro, położone poniżej dna morza, w którym żyją ślepe kraby albinosy nie występujące nigdzie indziej na świecie. Są one symbolem tego miejsca. To pierwsze z wielu spektakularnych centrów turystycznych utworzonych przez Cesara Manrique. W Jameos de Agua funkcjonuje Muzeum Wulkaniczne.
Czas zwiedzania do 1h, bilet wstępu ok. 9 EUR/os.
Do dyspozycji gości również restauracja i kawiarnia.

El Golfo to jeden z najbardziej rozpoznawalnych cudów Lanzarote. To częściowo zatopiony przez ocean krater wulkaniczny, na dnie którego powstało unikalne zielone jeziorko. Mówi się, że kolor wody zawdzięcza gatunkowi żyjącego w nim mięczaka, ale istnieje też teoria, że woda jest zielona z powodu występowania w niej półszlachetnego kamienia oliwinu. Przy odrobinie szczęścia można go znaleźć na brzegach akwenu. Miejscowi używają go do wyrobu biżuterii. Spieszcie się by zobaczyć ten cud natury, który ulega degradacji i może kiedyś całkowicie zniknąć.

Ogród kaktusów podobnie jak pozostałe dzieła architektoniczne na Lanzarote został zaprojektowany przez Cesara Manrique i było to ostatnie z jego dużych dzieł. Rośnie tu ponad dziesięć tysięcy sadzonek 1420 gatunków kaktusów. Większość pochodzi z Ameryki Południowej i Północnej, część z Madagaskaru, a niektóre odmiany występują jedynie na Wyspach Kanaryjskich. Surrealistyczna, wulkaniczna sceneria, piękna aranżacja ogrodu – schody, oczka wodne, mostki , górujący nad całością XVIII – wieczny biały hiszpański wiatrak oraz często znane nam z doniczek kaktusy, które tu osiągają wprost niewyobrażalne rozmiary, sprawiają, że ogród jest niesłychanie oryginalny.

Mirador del Río to jedno z najbardziej reprezentatywnych dzieł Césara Manrique . Możemy stąd kontemplować jeden z najbardziej spektakularnych widoków na Lanzarote – na sąsiednie wysepki – m.in. najbliższą, oddzieloną jedynie przesmykiem La Graciosę tonącą w szmaragdowych wodach oceanu. W najbardziej na północ wysuniętym punkcie wyspy, na wysokości 479 m. n.p.m powstała restauracja będąca punktem widokowym, sprytnie zakamuflowana w skale, z „kosmicznym”, szerokim oknem i tarasami. Przy takiej panoramie mimo wszystko trudno nie zauważyć stylu, smaku, elegancji tego miejsca. Prace budowlane rozpoczęto od usunięcia części góry i w powstałym w ten sposób wyżłobieniu wybudowano restaurację i dwie kopuły. Na koniec całość przykryto ziemią. Dziś teren ten jest całkowicie pokrytą trawą i zielenią, a cała konstrukcja wygląda jakby była częścią skały.

Playa Famara, spektakularna plaża surferów, to obok plaż półwyspu Papagayo najbardziej malowniczo położona plaża na Lanzarote. Plaża liczy sobie blisko 5 km i jest położona w północno – zachodniej części wyspy, pomiędzy skałą Famara i malutką, kameralną miejscowością Caleta de Famara. Jest tu cicho, spokojnie, wręcz ekskluzywnie 🙂 wokół nie ma dużych hoteli, nawet dużej ilości pensjonatów, tylko Ty, plaża, surferzy i wiatr. Szczególnie spektakularnie prezentuje się podczas zachodu słońca i odpływu, gdy woda tworzy na piasku cienką, połyskującą taflę. Na horyzoncie zobaczysz kontur wyspy La Graciosa, tej, którą podziwia się z punktu widokowego Mirador del Rio. Jadąc tutaj z nadmorskich miejscowości, warto po drodze wstąpić do Tahiche, Nazaret i Teguise.

Playas de Papagayo to potoczna nazwa kilku dziewiczych i niezwykle malowniczych plaż Półwyspu Papagayo położonego na południu wyspy, niedaleko miejscowości turystycznej Playa Blanca. Plaża Papagayo to jedna z kilku plaż tego fragmentu wybrzeża, poza wspaniałymi Playa Mujeres, Playa de Cera, i innymi. W otoczeniu klifów, o kształcie muszli, z jasnym piaskiem, oblana turkusową wodą uznawana jest za najpiękniejszą. Im dalej od tych najbardziej popularnych, tym mniej tłocznie, odnajdą się tutaj również naturyście, dla których zresztą Kanary są prawdziwym rajem. To punkt obowiązkowy w planie zwiedzania lub relaksu na wyspie. Z miasteczka Playa Blanca to zaledwie  min jazdy samochodem. Obok jest parking (płatny) oraz restauracja.

Haria to urokliwa biała wioska o tradycyjnej kanaryjskiej architekturze położona w wysokogórskiej, żyznej dolinie nazywanej „doliną tysiąca palm”. Wg legendy palmy sadzono by uczcić narodziny dziecka. To najbardziej zielone miejsce na wyspie. Oprócz gajów palmowych, drzew które są tutejszym gatunkiem autochtonicznym rosną to również drzewa laurowe i eukaliptusy. To spokojne, klimatyczne miejsce, idealne na degustację lokalnej kuchni, zakup pamiątek jak i zwiedzanie. Punktem obowiązkowym jest dom „projektanta” wyspy – wybitnego Cesara Manrique. Do Harii można dojechać autobusem liniowym 7 lub 26 z Arecife za ok. 2.20 EUR.

Największym dziełem Cesara Manrique był jego własny dom, który zbudował w rzece zastygłej lawy. Wędrując po Lanzarote znalazł pięć dużych pęcherzy powietrznych w długim języku lawy. Od razu wiedział, że to wspaniałe miejsce na jego dom i siedzibę Fundacji, którą założył. Wyobraźnia artysty nie miała granic.

Powstało u wybrzeży Playa Blanca na “księżycowej” wyspie Lanzarote (Wyspy Kanaryjskie). Na głębokości kilkunastu metrów (12-17 m) zatopiono 300 rzeczywistych rozmiarów rzeźb ludzkich postaci. Podwodne sceny nawiązują do najbardziej palących problemów współczesnego świata – Tratwa z Lamedusy, Ludzki wir, Selfie, Lustro czy Rubikon – w takiej scenerii są naprawdę poruszające i zmuszają do refleksji. Projekt nawiązuje również do lokalnych, lanzarotańskich tradycji i postaci. Artysta zaprosił do współpracy lokalnych mieszkańców, którzy pozowali do poszczególnych rzeźb.
Co ważne inwestycja, która ma na celu oczywiście promować Lanzarote ma również za zadanie przysłużyć się naturze. Materiał, z którego wykonano rzeźby jest nieszkodliwy dla środowiska i ma wg expertów przetrwać nawet 300 lat, porastając glonami i koralowcem. I faktycznie, zaledwie rok po instalacji pierwszych rzeźb można zauważyć pierwsze pozytywne symptomy i znacznie wzmożoną aktywność morskiej fauny w tym rejonie. Ponadto 2% z zysków osiągniętych przez Muzeum Atlántico ma być przeznaczone na ochronę, rozpowszechnianie i projekty badawcze dotyczące życia w wodach otaczających wyspę Lanzarote oraz pozostałe Wyspy Kanaryjskie.
To trzecia tego typu instalacja brytyjskiego artysty Jasona deCairesa Taylora- rzeźbiarza, nurka, sympatyka ekologii. Ta najbardziej spektakularna znajduje się w Meksyku.

Oficjalna strona Museo Atlántico: : http://www.cactlanzarote.com/cact/museo-atlantico/