Korfu od Albanii dzieli jedynie wąska cieśnina. Nic nie stoi więc na przeszkodzie, by poszerzyć horyzonty i urozmaicić sobie pobyt na wyspie wybierając się do albańskich kurortów czy archeologicznej perełki jaką jest Butrint, który bardzo polecam.

Z Korfu do Albanii można dostać się na 2 sposoby. Wodolotem, tzw. flying dolphin podróż trwa zaledwie 30 minut, prom płynie nieco dłużej – ok. 70 min. Rejsy odbywają się codziennie, a na trasie operuje kilku armatorów. Ceny biletów są ruchome, w zależności od przewoźnika i sezonu, zaczynają się od 19 EUR/1 str. przed i po sezonie do ok. 24 EUR/1 str w sezonie wysokim. Jeśli chcesz zabrać np. swoje auto dopłacasz dodatkowo ok. 42 EUR/1 str. Z uwagi na duże kolejki na prom należy zgłosić się sporo wcześniej – min. 30 min, ale też w drugą stronę – trzeba liczyć się z opóźnieniami. Bilety można kupić w biurach przy porcie.

UWAGA:

Warto pamiętać, że pomiędzy Grecją a Albanią jest godzinna różnica czasu. Albański czas jest taki sam jak używany w Polsce, w Grecji przesuwamy zegarek o godzinę do przodu w stosunku do czasu w Polsce oraz Albanii.

Rozkłady oraz ceny możesz sprawdzić na stronie jednego z przewoźników:

Ionian Seaways: https://ionianseaways.com/timetable/
Finikas Lines: http://www.finikas-lines.com/lines
Sarris Cruises: http://sarris.al/prices-timetable/

Z Sarandy do Butrintu, oddalonego o ok. 20 km można już dotrzeć lokalnym busem (ok. 35 min). Trzeba to dobrze rozplanować czasowo, najlepiej korzystając z pierwszych porannych połączeń. Czas niezbędny na zwiedzanie tego miejsca to ok. 1,5 – 2h.

Można też pójść na „łatwiznę” 🙂 i skorzystać z wycieczki fakultatywnej zakupionej u rezydenta biura podróży. Średni koszt to ok. 45 EUR/os. dorosłą.

Czy warto?

Moim zdaniem tak. Butrint to archeologiczna perła Albanii i jedno z ciekawszych stanowisk archeologicznych w Europie. Ponadto wspaniale położone, z 3 stron otoczone wodą, zielone miejsce, które powinno przypaść do gustu również tym osobom, które nie są pasjonatami historii. Więcej na temat Butrintu pisaliśmy TUTAJ.

Albania Butrint – gdzie to jest?

Na południu Albanii, tuż przy greckiej granicy, ok. 20 km na południe od kurortu Saranda leży archeologiczna perła Albanii – Butrint. Wyjątkowo położony, na wzgórzu z trzech stron otoczonym wodą park archeologiczny to niezwykłe połączenie zabytków i przyrody, które robi naprawdę niesamowite wrażenie. Jest tu tak przyjemnie, że z pewnością spodoba się także osobom mniej zainteresowanym historią. Poza wartością historyczną – od 1992 r. znajduje się na liście UNESCO, miejsce to, wraz z otaczającymi je bagnami, jeziorem, w którym hodowane są pyszne małże i zatoką ma wyjątkową wartość przyrodniczą. Jest jednym z najważniejszych obszarów różnorodności biologicznej w Albanii, objętym ochroną w ramach Parku Narodowego i Konwencji RAMSAR, chroniącej kompleksy wodno-bagienne, będące bogatym siedliskiem fauny i flory. Dla porównania w Polsce takim terenem są Bagna Biebrzańskie, w Rumunii Delta Dunaju. Ten walor jest jednocześnie zagrożeniem dla tego pięknego zabytku, ponieważ teren na półwyspie jest podmokły, poziom wody podnosi się i zabytki są częściowo podtapiane. 

Jak dotrzeć?

Można dotrzeć tu własnym samochodem jeśli tak zamierzasz dotrzeć do Albanii, możesz też połączyć to z pobytem/zwiedzaniem Grecji. Aktualnie możesz też stosunkowo niedrogo przylecieć do Albanii na zorganizowane wczasy. Bardzo popularną możliwością, z której ja również skorzystałam jest prom z pobliskiej greckiej wyspy – Korfu. Promem lub wodolotem dopływasz wówczas do nadmorskiego kurortu Saranda, a stamtąd lokalnym busem. O połączeniach między Korfu i Albanią pisaliśmy TUTAJ.

Czy warto?

Warto. Co ważne, to miejsce spodoba się nie tylko pasjonatom starożytności, stanowisk archeologicznych i miłośnikom historii ogółem. Z racji tego wyjątkowego położenia wśród wody i zieleni, jest tu na tyle przyjemnie, że odnajdzie się również ktoś, kto za tzw. „kamieniami” nie przepada. To nadaje miejscu wyjątkowości. Poza tym, z racji trudnego tła historycznego, politycznego i związanych z tym uwarunkowań, nie przeprowadzono tu wątpliwej jakości rekonstrukcji. Jest autentycznie i różnorodnie, Butrint zapada w pamięci.

Archeologiczne pozostałości Butrintu odzwierciedlają różnorodność kultur, które tworzyły osadę – od założenia jej przez Ilirów, przez czasy greckie, rzymskie, bizantyjskie, weneckie, aż po okres panowania osmańskiego.  Osadnictwo trwało tu właściwie nieprzerwanie przez kilkanaście wieków, dziś wszystkie historyczne okresy współistnieją tu obok siebie.

Wg legendy Butrint został założony przez uciekinierów z Troi, swój rozkwit zapewnia jednak kultowi boga Asklepiosa. Badania archeologiczne dowodzą, że pierwsze osadnictwo w tym miejscu mogło rozwijać się już w VIII wieku p.n.e. jednak właściwe miasto powstało dopiero ok. IV wieku p.n.e. wraz z wybudowaniem tu świątyni Asklepiosa, uznanej za sanktuarium i centrum lecznictwa. Rozmiary miasta podwoiły się za panowania rzymskiego, kiedy to Butrint pełnił funkcje znaczącego portu.

Obecnie w skład całego kompleksu archeologicznego w Butrint wchodzą m in. świątynia Asklepiosa, ruiny amfiteatru na ok. 1500 osób, rzymskie termy, Prytanejon (starożytna siedziba władz miasta), Gimnazjon, pochodzące z V wieku n.e. Baptysterium, ruiny bizantyjskiej bazyliki oraz pozostałości murów miejskich. Moją szczególną uwagę zwróciło właśnie baptysterium za sprawą przepięknych, bardzo ładnie zachowanych mozaik (malutki fragment można też zobaczyć w ruinach świątyni), które dzisiaj ze względów bezpieczeństwa, w obawie przed podtopieniem i z braku środków na dalsze prace zostały przysypane piaskiem i tylko okazjonalnie są odsłaniane. Na potrzeby zwiedzania odsłania się niewielkie fragmenty. Co ciekawe , w czasach cesarstwa wschodniorzymskiego była to druga co do wielkości świątynia z chrzcielnicą, po kościele Hagia Sofia w Konstantynopolu, zaś tutejsze baptysterium, z racji usytuowania na termach, w chrzcielnicy miało ciepłą wodę 🙂

Co jeszcze? By nie zrazić się na wejściu, warto wiedzieć, że cena biletu wstępu dla obcokrajowca jest kilkakrotnie wyższa niż dla Albańczyka. Mi to nie przeszkadzało, ale są osoby, w których wywołuje to mieszane uczucia.