Bułgaria kojarzona jest głównie z dwoma, najbardziej popularnymi i jednocześnie mocno rozrywkowymi nadmorskimi kurortami: Złote Piaski i Słoneczny Brzeg. Jeśli szukasz spokojniejszego miejsca, pięknej, nie zatłoczonej plaży i lubisz naturę to polecam oddaloną o  ok. 30 km od Warny i 17 kilkanaście km od Złotych Piasków Albenę. Zatopiona w zieleni, ze swoistym mikroklimatem z racji sąsiedztwa rezerwatu przyrody „Baltata” pod wieloma względami wyróżnia  się na tle pozostałych kurortów. Bułgaria Albena to idealne miejsce na rodzinne wakacje. Dlaczego?

Po pierwsze – Albena jest kurortem zamkniętym, od podstaw stworzonym dla turystów.
Dolna część, gdzie wzdłuż plaży rozłożyły się restauracje, plażowe knajpy, sklepiki i cała infrastruktura tzw. rozrywkowa jest zamknięta dla ruchu samochodów. Są wydzielone, płatne strefy parkowania dla Klientów z dojazdem samochodowym, jest też bezpłatny parking przy wjeździe do Albeny na oznaczony kolorem pomarańczowym. Główna ulica staje się wielkim deptakiem, gdzie bezpiecznie można spacerować z niesfornymi małymi wczasowiczami. Ku uciesze tych ostatnich można się przemieszczać turystyczną ciuchcią, bryczką lub śmiesznym rodzinnym rowerem, który można wypożyczyć przy wejściu na plażę. Górną część zajmują hotele, raczej te bardziej ekonomiczne. Jednym słowem są tu tylko turyści i osoby związane z obsługą turystycznego biznesu, jest bardzo bezpiecznie. Część hoteli i współpracujących z nimi restauracji działa w bardzo wygodnej formule tzw. „dine around”, w ramach której możesz jeść nie tylko w swoim hotelu, ale też w hotelach i restauracjach należących do programu – szczegóły poniżej.

Po drugie – ekologia
To po części łączy się z pierwszym – Albena to miejscowość z kursem proekologicznym. Jest czysto, raczej kameralnie, nie ma spalin (chyba, że te z ciuchci :)) i dużego hałasu. Ma to również znaczenie dla kuchni tutejszych hoteli, dla których owoce i warzywa z lokalnych, ekologicznych upraw stanowią 40% dostaw. Charakterystyczne są też lokalne produkty jak słynny sok jabłkowy oraz lokalne białe wino – Geranium.

Po trzecie – piękna plaża z bezpłatnymi leżakami
Plaża w Albenie, długa, szeroka, z łagodnym zejściem, piaszczysta uważana jest za najlepszą plażę bułgarskiego wybrzeża. Odznaczona certyfikatem Blue Flag, łączy się dodatkowo z plażą w sąsiednim Bałcziku, co daje nam blisko 7 km piasku. Nie ma tłoku, czego nie można powiedzieć np. o Złotych Piaskach, gdzie plaża jest maksymalnie zagospodarowana i zastawiona leżakami. Wzdłuż plaży ciągnie się coś na kształt promenady, są przyjemne knajpki, place zabaw dla małych. Co bardzo wygodne – dla gości hotelowych zamieszkujących w Albenie serwis plażowy: leżaki i parasole są bezpłatne. To spora oszczędność, szczególnie przy rodzinnym wypoczynku, bo standardowo za leżak trzeba zapłacić kilkanaście, nawet 20 zł za leżak/dzień. Może spotkałeś się w internecie ze zdjęciem biblioteki na plaży w Bułgarii – to również Albena.

Po czwarte – „dine around” dla tych, którzy nie lubią kulinarnej monotonii
Część hoteli i współpracujących z nimi restauracji działa w bardzo wygodnej formule tzw. „dine around”, w ramach której możesz jeść nie tylko w swoim hotelu, ale też w hotelach i restauracjach należących do programu. Dotyczy to gości korzystających z min. 7-dniowego pobytu all inclusive i all inclusive premium w jednym z hoteli uczestniczących w programie, w sezonie 30.06 – 01.09. Możesz skorzystać z jednego 4-daniowego lunchu i 1 kolacji tematycznej w wybranym miejscu, wystarczy, zrobić rezerwację w recepcji swojego hotelu, do godziny 15:00 poprzedniego dnia.

Hotele i restauracje aktualnie uczestniczące w programie (miej na uwadze, że wpis może stracić na aktualności):

Hotele: uczestniczące w programie :
Kaliakra Hotel, Gergana, Sandy Beach, Slavuna, Mura i Laguna Beach.

Restauracje uczestniczące w programie oraz pozostałe, zawsze aktualne szczegóły możesz sprawdzić tutaj: http://albena.bg/en/pages/dine-around-albena.html

Po piąte – bogata infrastruktura sportowa, 25-letnia tradycja w balneoterapii i nowy nowoczesny aquapark
Albena oferuje bardzo bogate zaplecze do uprawiania wszelkiego rodzaju sportów – wodnych, paraglidingu, są ścianki wspinaczkowe, trasy rowerowe, dużo profesjonalnych kortów tenisowych, kilka boisk do piłki nożnej i profesjonalny ośrodek balneoterapii z dostępem do naturalnych źródeł – „Medica Albena”.

Jeśli się nie mylę, to Aquamania w Albenie, wybudowana w 2014 r. przez kanadyjską firmę jest w tej chwili najbardziej nowoczesnym aquparkiem na wybrzeżu. Rezerwując pobyt w hotelu Vita Park oraz Primasol Ralitsa korzystanie z aquaparku masz w cenie.

Podsumowując – Albena to raj przede wszystkim dla rodzin, ale także dla seniorów, osób szukających spokoju. Ma swojski, raczej kameralny klimat przypominający ten znad polskiego morza, Bułgaria to jednak nie Lazurowe Wybrzeże. Poza hotelowymi atrakcjami, jedną dyskoteką położoną w lesie i barem karaoke nie znajdziesz tu większych wieczornych rozrywek. Imprezowiczom więc odradzamy.

Szukasz dobrego hotelu w Albenie? Poznaj naszego faworyta - Flamingo Grand *****. Uprzedzę Twoje wątpliwości, tylko 2 posiłki? Nie miej obaw, ceny na miejscu są niższe niż te nad polskim morzem.

Albania Butrint – gdzie to jest?

Na południu Albanii, tuż przy greckiej granicy, ok. 20 km na południe od kurortu Saranda leży archeologiczna perła Albanii – Butrint. Wyjątkowo położony, na wzgórzu z trzech stron otoczonym wodą park archeologiczny to niezwykłe połączenie zabytków i przyrody, które robi naprawdę niesamowite wrażenie. Jest tu tak przyjemnie, że z pewnością spodoba się także osobom mniej zainteresowanym historią. Poza wartością historyczną – od 1992 r. znajduje się na liście UNESCO, miejsce to, wraz z otaczającymi je bagnami, jeziorem, w którym hodowane są pyszne małże i zatoką ma wyjątkową wartość przyrodniczą. Jest jednym z najważniejszych obszarów różnorodności biologicznej w Albanii, objętym ochroną w ramach Parku Narodowego i Konwencji RAMSAR, chroniącej kompleksy wodno-bagienne, będące bogatym siedliskiem fauny i flory. Dla porównania w Polsce takim terenem są Bagna Biebrzańskie, w Rumunii Delta Dunaju. Ten walor jest jednocześnie zagrożeniem dla tego pięknego zabytku, ponieważ teren na półwyspie jest podmokły, poziom wody podnosi się i zabytki są częściowo podtapiane. 

Jak dotrzeć?

Można dotrzeć tu własnym samochodem jeśli tak zamierzasz dotrzeć do Albanii, możesz też połączyć to z pobytem/zwiedzaniem Grecji. Aktualnie możesz też stosunkowo niedrogo przylecieć do Albanii na zorganizowane wczasy. Bardzo popularną możliwością, z której ja również skorzystałam jest prom z pobliskiej greckiej wyspy – Korfu. Promem lub wodolotem dopływasz wówczas do nadmorskiego kurortu Saranda, a stamtąd lokalnym busem. O połączeniach między Korfu i Albanią pisaliśmy TUTAJ.

Czy warto?

Warto. Co ważne, to miejsce spodoba się nie tylko pasjonatom starożytności, stanowisk archeologicznych i miłośnikom historii ogółem. Z racji tego wyjątkowego położenia wśród wody i zieleni, jest tu na tyle przyjemnie, że odnajdzie się również ktoś, kto za tzw. „kamieniami” nie przepada. To nadaje miejscu wyjątkowości. Poza tym, z racji trudnego tła historycznego, politycznego i związanych z tym uwarunkowań, nie przeprowadzono tu wątpliwej jakości rekonstrukcji. Jest autentycznie i różnorodnie, Butrint zapada w pamięci.

Archeologiczne pozostałości Butrintu odzwierciedlają różnorodność kultur, które tworzyły osadę – od założenia jej przez Ilirów, przez czasy greckie, rzymskie, bizantyjskie, weneckie, aż po okres panowania osmańskiego.  Osadnictwo trwało tu właściwie nieprzerwanie przez kilkanaście wieków, dziś wszystkie historyczne okresy współistnieją tu obok siebie.

Wg legendy Butrint został założony przez uciekinierów z Troi, swój rozkwit zapewnia jednak kultowi boga Asklepiosa. Badania archeologiczne dowodzą, że pierwsze osadnictwo w tym miejscu mogło rozwijać się już w VIII wieku p.n.e. jednak właściwe miasto powstało dopiero ok. IV wieku p.n.e. wraz z wybudowaniem tu świątyni Asklepiosa, uznanej za sanktuarium i centrum lecznictwa. Rozmiary miasta podwoiły się za panowania rzymskiego, kiedy to Butrint pełnił funkcje znaczącego portu.

Obecnie w skład całego kompleksu archeologicznego w Butrint wchodzą m in. świątynia Asklepiosa, ruiny amfiteatru na ok. 1500 osób, rzymskie termy, Prytanejon (starożytna siedziba władz miasta), Gimnazjon, pochodzące z V wieku n.e. Baptysterium, ruiny bizantyjskiej bazyliki oraz pozostałości murów miejskich. Moją szczególną uwagę zwróciło właśnie baptysterium za sprawą przepięknych, bardzo ładnie zachowanych mozaik (malutki fragment można też zobaczyć w ruinach świątyni), które dzisiaj ze względów bezpieczeństwa, w obawie przed podtopieniem i z braku środków na dalsze prace zostały przysypane piaskiem i tylko okazjonalnie są odsłaniane. Na potrzeby zwiedzania odsłania się niewielkie fragmenty. Co ciekawe , w czasach cesarstwa wschodniorzymskiego była to druga co do wielkości świątynia z chrzcielnicą, po kościele Hagia Sofia w Konstantynopolu, zaś tutejsze baptysterium, z racji usytuowania na termach, w chrzcielnicy miało ciepłą wodę 🙂

Co jeszcze? By nie zrazić się na wejściu, warto wiedzieć, że cena biletu wstępu dla obcokrajowca jest kilkakrotnie wyższa niż dla Albańczyka. Mi to nie przeszkadzało, ale są osoby, w których wywołuje to mieszane uczucia.

Słowenia to mały, ale niezwykły kraj. Głównie kojarzona ze wspaniałymi górami, jeziorami, wodospadami, wąwozami, jaskiniami, itd. … oferuje jedynie ok. 50 km wybrzeża, które jednak nie powinno Cię zawieść.Piran, Isola, Koper – naprawdę warto tu zajrzeć.

Dziś zapraszamy do Piranu – najpiękniejszego miasta na słoweńskim wybrzeżu, które sami odwiedziliśmy, więc nasze polecenia nie są gołosłowne 🙂

Jednak ważna uwaga, bo takie pytania padają często naszym w biurze. Jeśli nastawiasz się na typowy wakacyjny wypoczynek, morze plażę, to nie tutaj. Wybierz np. pobliski Portorož gdzie sztucznie usypano plażę i kwater jest więcej, są też tańsze (w zasięgu dłuższego spaceru) lub Chorwację, a do Piranu wstąp na jakiś weekend, majówkę lub po drodze. Sama Słowenia jest w 100% warta by wybrać się tam na dłużej, niestety nie należy do najtańszych.

Piran – gdzie to właściwie jest?

Piran leży na wybrzeżu Adriatyku, pomiędzy włoskim Triestem (zaledwie 4 km od włoskiej granicy), a chorwacką Istrią. My dotarliśmy tu przy okazji wiosennego zwiedzania chorwackiej Istrii – tu znajdziesz inspirację i odnośniki do odwiedzonych miejsc.

Do Piranu możesz dotrzeć również promem z Rovinj w Chorwacji lub Wenecji. Kursują tu również regularne linie autobusowe z Triestu i stolicy Słowenii – Lublany.

Dlaczego warto?

Miasto ma wyjątkowo malownicze położenie, na skalistym cyplu opadającym ku morzu prezentuje się wyjątkowo fotogenicznie. Podobnie jak większość miast na adriatyckim wybrzeżu, przez większość swojej historii znajdował się pod kontrolą i panowaniem Wenecjan i był to jednocześnie czas rozkwitu miasta. Wówczas powstała większość dzisiejszej zabudowy miejskiej, za sprawą której dzisiaj Piran jest porównywany do Wenecji, a także potężny system fortyfikacji. Piran, dla Włochów Pirano, jeszcze do końca II wojny światowej należał do Włoch i dziś jest miastem właściwie o włoskim charakterze, oficjalnie dwujęzycznym, a znaczną część populacji miasta stanowią Włosi. Potęgę miasta zbudowano na handlu solą, która i dziś jest ważną kwestią w życiu miasta i regionu. Wciąż wydobywana jest tradycyjnymi metodami sól światowej, najwyższej klasy tzw. fleur de sel (kwiat soli) i będąc w Piranie trzeba spróbować jednego z lokalnych produktów z jej dodatkiem. Co roku w kwietniu odbywa się w Piranie tzw. Salt Making Festival.   

 Stare Miasto jest jednym z najlepiej zachowanych historycznych miast na całym Adriatyku. Serce stanowi otoczony ciasno ustawionymi, kolorowymi kamienicami owalny Plac imienia Tartiniego – Tartinijev trg wyłożony jasnym kamieniem, co niesamowicie dodaje mu elegancji. Taki jest zresztą klimat całego miasta – elegancki, romantyczny, nastrojowy. Co ciekawe, ten właśnie plac jeszcze do końca XIX w. pełnił funkcję portowego basenu, który zasypano przekształcając go tym samym w reprezentacyjny miejski deptak. Warto odwiedzić miejskie świątynie, szczególnie Matki Bożej Śnieżnej i Św. Jerzego, z którego dzwonnicy można podziwiać panoramę miasta, Ratusz, Muzeum Morskie czy słynną “Wenecjankę”, a także niewielką latarnię morską kościoła Św. Klemensa na samym krańcu cypla. Wśród plątaniny uliczek warto znaleźć Privomajski trg,drugi, znacznie skromniejszy plac miasta, będący jednak miejscem wielu spotkań, wydarzeń kulturalnych, letnich koncertów.

Piran praktycznie

Pamiętaj, by nie wjeżdżać do miasta samochodem. Teoretycznie jest to możliwe, praktycznie bardzo kłopotliwe. Stare Miasto to strefa zamknięta dla ruchu kołowego. Najwygodniej jest zaparkować na jednym z dużych parkingów przed wjazdem do centrum i dalej przejść pieszo ok. 2 km. 

W samym Piranie jest niewiele hoteli, co jest sporą zaletą, bo miasto nie jest jakoś straszliwie zatłoczone przez te rozsądne proporcje. Tańszą i szerszą ofertę noclegów znajdziesz np. w pobliskim  Portozu. Oba miasta łączy malownicza trasa spacerowa, a spacer trwa ok. 30 minut. Mieszkanie w Portorozu ma jeszcze jedną zaletę … błoto i sól o leczniczych właściwościach. Portoroz specjalizuje się w różnego rodzaju zabiegach z ich zastosowaniem i ma status uzdrowiska.

Wiosną tego roku, ponownie postanowiliśmy odwiedzić Chorwację. Ponieważ jechaliśmy tam już po raz trzeci wybraliśmy południową Dalmację i nieco inny szlak podróży i miejsce noclegu tranzytowego. Jajce i trasa do Chorwacji przez Bośnię, którą wybraliśmy bardzo pozytywnie nas zaskoczyła.

Jadąc na południe Chorwacji warto wziąć ją pod uwagę jako alternatywną. Mimo, że dłuższa czasowo, jest bardziej interesująca i malownicza.  Prowadzi przez piękne górskie tereny, dobrze utrzymanymi bezpłatnymi  drogami, widoki są naprawdę fantastyczne. Ponadto kraj jest zdecydowanie tańszy od Chorwacji (paliwo, obiady w restauracjach – wspaniała kuchnia) i bardzo przyjazny turystom, a jeszcze przez nich niezadeptany.  Świetnym miejscem tranzytowym na nocleg i krótkie zwiedzanie połączone z wieczornym wyjściem do restauracji, jest jeden z ważniejszych ośrodków bośniackiej turystyki , urokliwa miejscowość Jajce. To tu w 1943 r. odbył się zjazd, który zdecydował o powstaniu późniejszej Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii. Podobno jest to też jedyne na świecie miasto, w którego centrum znajduje się ok. 23-metrowy wodospad – łączą się tu rzeki Vrbas i Pliva. W XV w. miasteczko było siedzibą bośniackich królów, dziś liczy sobie ok. 5 tys. mieszkańców. Oprócz pięknych wodospadów i okalającego je parku, w miasteczku znajdziesz tu ciekawe ruiny twierdzy, zabytkową architekturą muzułmańską , a także jedyny w Europie meczet Esme Sultanija noszący imię kobiety. Ok. 4 km od miasteczka koniecznie trzeba zobaczyć XIX wieczne, drewniane młyny na rzece Pliva.

Sami oceńcie 🙂

Chorwacja – Istria co jeszcze warto zobaczyć? Warto zboczyć z komercyjnego szlaku i odwiedzić przynajmniej kilka tzw. kamiennych miasteczek. My polecamy: Motovun, Grozjan, Buje – 3 kamienne średniowieczne miasteczka, usytuowane na szczytach wzgórz w środkowej części półwyspu Istria.

Motovun – truflowe zagłębie

Motovun położone jest na wysokim na blisko 300 metrów wzgórzu, u podnóża którego wije się rzeka Mirna, w dole zaś rozłożyły się winnice i gęste liściaste lasy. Najstarszą część miasta położoną na samym szczycie otaczają mury z XIII – XIV w. i to stąd roztaczają się najlepsze widoki na okolicę.  Miasteczko jest piękne, ale najbardziej wyjątkowe jest właśnie jego położenie. Przejeżdżając obok i spoglądając na szczyt motowuńskiego wzgórza nie sposób tu nie wstąpić. Miasteczko ma oprócz tego jeszcze kilka powodów do dumy, a najważniejszym z nich są drogocenne trufle. Mam wrażenie, że trafiliśmy właśnie na coś a’la truflowy festiwal. Sklepiki, restauracje oferujące trufle pod każdą z możliwych postaci spotyka się tu co krok.  W okolicznych lasach występuje ich kila gatunków i podobno śmiało konkurują z tymi najsmaczniejszymi na świecie. Poszukiwania tych najcenniejszych – białych trufli trwają późną jesienią i zimą i wcale nie jest to prosta sprawa. Do tego celu wykorzystuje się specjalnie szkolone psy, które „tropią” trufle by następnie człowiek z największą delikatnością mógł je wykopać.

Groznjan – Miasto Sztuki – punkt obowiązkowy

Spośród wspominanych miasteczek najpiękniejszy i najbardziej fotogeniczny jest jednak Groznjan. XIV-wieczne weneckie miasteczko, właściwie osada podobnie jak Motovun ulokowana na szczycie wysokiego wzgórza. Ma niesamowity klimat starych murów tętniących życiem, które upodobali sobie artyści, muzycy, malarze. To oni odrestaurowali podupadłe i wyludniające się po wojnie miasteczko, które dziś usiane jest dosłownie setkami galerii i pracowni artystów, posiadających tu także swoje letnie domy. W 1965 r. zostało ogłoszone oficjalnie Miastem Sztuki i do dziś jest ważnym ośrodkiem kulturalnym Chorwacji. W miesiącach letnich Groznjan żyje i oddycha sztuką, a labirynty jego uliczek stają się jedną wielką sceną, szczególnie muzyczną. Godny uwagi jest Festival Jazzowy. Miasteczko ma mnóstwo pięknych zaułków, placyków, bram i oryginalnych detali, zachowała się też ciekawa renesansowa loggia. Musicie uwierzyć na słowo, że zdjęcia nie oddają klimatu tego miejsca. Po prostu najpierw chłoniemy miejsce…. a aparat? Kto widział aparat? 😉

Ostatnim punktem naszego programu było Buje, oddalone od morza już tylko o kilka km, a tym samym już bardziej popularne wśród wypoczywających.

Rovinj i Porec to 2 fantastyczne miasta istryjskiego wybrzeża. Nasza krótka relacja z wyjazdu.

Rovinj nas zachwycił. To bez wątpienia najpiękniejsze chorwackie miasto półwyspu Istria. Wspaniałe Stare Miasto niepowtarzalnie położone na wyspie, dopiero w XVIII w. połączonej z lądem niemal z każdej strony otacza morze, a niektóre elementy starych fortyfikacji wprost z morza wyrastają. Wokół niego wiodą nadmorskie bulwary, z których można zagłębić się w wspinające się pod górę wąskie uliczki i ciasno upchane, kolorowe pałace i kamienice weneckich kupców.  Większość jest zamknięta dla ruchu kołowego. Nad całością góruje prawie 60m wieża katedry św. Eufemii, patronki miasta, która jest jednocześnie dobrym punktem widokowym na miasto i okolicę. To właśnie na Starym Mieście i wokół niewielkiego portu skupia się turystyczne życie miasta. Wspaniały jest klimat miasta, tętniącego życiem, typowo śródziemnomorski, bardzo różni się od klimatu południa. Zapewne dlatego, że znaczną część mieszkańców stanowią Włosi (jeszcze w 1920 miasto należało do Włoch i nazywało się Rovigno), włoski jest też językiem urzędowym. Miasto jest modne, na swój sposób ekskluzywne, nazywane nawet chorwacki Saint Tropez.

Podobnie położony jest na cyplu z 3 stron oblewanych przez Adriatyk pobliski Poreč. To jedno z najstarszych miast półwyspu, którego starówka zachowała układ ulic jeszcze z czasów rzymskich.  Najcenniejszym zabytkiem miasta jest Bazylika Eufrazjusza z mozaikami z czasów bizantyjskich, znajdująca się na liście UNESCO i jeden z najcenniejszych zabytków sztuki bizantyjskiej w całej Chorwacji. Tutejsza starówka jest sporo mniejsza niż ta w Rovinj. Za to Poreč jest również jednym z większych ośrodków turystycznych Chorwacji, z uwagi na bardzo bogatą i najbardziej luksusową infrastrukturę turystyczną należy do czołówki najchętniej odwiedzanych miejsc Chorwacji.

Chorwacja w marcu? Wiosna to idealny czas na aktywne wypady. W tym roku postanowiliśmy spędzić Wielkanoc za granicą i tak oto powstał objazd po najciekawszych zakątkach Półwyspu Istria. Po noclegu tranzytowym w Budapeszcie, gdzie polecaliśmy Wam fajną miejscówkę na nocleg skierowaliśmy się w kierunku Chorwacji i naszej bazy wypadowej, na którą wybraliśmy małe średniowieczne miasteczko Labin położone na wschodnim wybrzeżu Istrii, oddalone o ok. 5 km od malowniczo usytuowanego portu Rabac. Nie przeszkadzało nam to, że Labin leży 3 km od morza, bo marzec to niezbyt trafiony czas na opalanie, choć i tego nie zabrakło. Oto nasz pomysł na Istrię.

Zakwaterowaliśmy się w bardzo przyjemnej Villi Vesna **** prowadzonej przez sympatyczną i wręcz nie zauważalną rodzinę. Villa składa się z dwóch bardzo przestronnych, porządnie wyposażonych apartamentów. Nasz to 95m² apartament Daria – z dwoma sypialniami, z każdej bezpośrednie wyjście na taras, 2 łazienki, duży salon z aneksem kuchennym (lodówka, kuchenka, ekspres do kawy, zmywarka do naczyń), klima, działka z prywatnym basenem czynnym sezonowo i piękne widoki na pobliskie wzgórza. Poza sezonem tydzień dla 4 osób to koszt około 1500 zł. W lecie do dyspozycji rodziny również mały drewniany domek przy basenie traktowany jako miejsce gier i zabaw. Ponieważ są tu tylko 2 takie apartamenty jest cicho, spokojnie, swobodnie, prowadząca je rodzina jest nie narzucająca się. Jest też łagodne psisko, co dla nas było zaletą. Największy atut tego miejsca to jednak położenie zaledwie kilkaset metrów od starego miasta w Labinie, którego średniowieczna sceneria to genialne miejsce na spacery i popołudniową kawę.

Labin (dawniej Albona) to niewielka ale czarująca mieścina ulokowana malowniczo na szczycie ponad 300-metrowego wzgórza. Już z daleka widać górującą nad miastem wieżę kościoła i kolorowe domy stojące na samych krawędziach wzgórza. Na tej małej powierzchni kryje się zaskakująco dużo pięknie zachowanych zabytków i malowniczych zakątków. Piękne renesansowe pałace i kościoły, wenecka loggia i piękne panoramy. 10 minutowy spacer wystarczył nam by znaleźć się wśród średniowiecznych murów i stromych wąskich uliczek – idealne miejsce do spacerów czy popołudniowej kawy. Miłośnicy morskich kąpieli odnajdą się w Rabacu, uważanym nawet za turystyczną dzielnicę Labina. Obie miejscowości świetnie się uzupełniają, a miedzy nimi kursują lokalne autobusy, jeśli dysponujesz autem. 

Cały nasz pobyt podzieliliśmy na kilka tras przecinających półwysep. Planowaliśmy  trasy dzienne nieprzekraczające  100-150 km. Cały pierwszy dzień poświęciliśmy na 2 perełki wybrzeża Adriatyckiego Rovinj i Porec, które słyną ze świetnie zachowanych Starych Miast, pięknych portów, a ich bogatą historię znaczą pozostałości  z okresu rzymskiego. To czym się głównie zachwycaliśmy do pozostałości z czasów weneckich (region ten przez kilkaset lat należał do Republiki Weneckiej). Wspaniale zdobione bramy, wąskie uliczki, bogate weneckie kamienice, pałace dostojników zrobiły na nas kolosalne wrażenie.

Innego dnia wybraliśmy się do mniej znanych kamiennych miasteczek malowniczo usytuowanych na szczytach wzniesień, u podnóża których rozpościerają się uprawy winorośli i drzew oliwnych. Krajobraz przypomina nieco ten toskański. Zwiedziliśmy Motovun, Groznjan, Buzet i Buje. O tej porze roku cieszyliśmy się możliwością spaceru i zwiedzania niemal w samotności, bez grup turystów, tłoku i hałaśliwych kramarzy oferujących swe pamiątki.

Kolejny dzień to wypad na Słowenię to pięknego Piranu. Miasto położone na trójstyku państw:  Chorwacji, Słowenii i Włoch ma ciekawą historię. Wcześniej funkcjonowało jako to port wenecki. Do 1954 roku mieszkali tu głównie Włosi, dopiero po przejściu miasta w ręce Jugosławii  sytuacja uległa zmianie, ale nawet teraz funkcjonują oficjalne 2 języki urzędowe słoweński i włoski. Położone na zboczu góry, ze świetnie zachowanym Starym Miastem, rynkiem, portem jachtowymi deptakiem oraz dużą ilością gustownych włoskich restauracji miasto sprawia wrażanie bardzo eleganckiego.

Ostatnie 3 dni pobytu to zwiedzanie rzymskich pozostałości w Puli (samo miasto nas nieco rozczarowało) małe turystyczne porty Vrsar, Umag i Novigrad, oraz spacery po malowniczych, eleganckich uzdrowiskach Opatija i Lovran. Na koniec opalając się w jednej z  zatok okolic Rabacu zobaczyliśmy w odległości około 40 metrów stado przepływających delfinów.

Cały wyjazd był intensywny, trwał tylko tydzień, ale udało nam się zobaczyć największe atrakcje półwyspu Istria, chyba jedynie o tej porze roku praktycznie puste, bez typowych problemów z parkowaniem, nagabywaniem handlarzy, bez przeciskania się w wąskich uliczkach z hordami turystów.

Bliżej o niektórych miastach opowiemy w osobnych wpisach.